Geluidsisolatie is een belangrijke functie van glas. Geluid bestaat uit trillingen van de lucht. In geluidisolerende beglazing worden verschillende technieken toegepast. De meeste technieken hebben als doel de ruiten zo mijn mogelijk te laten trillen of de trillingen zo veel mogelijk te dempen. Dat kan op eenvoudige wijze. Zo geldt voor enkel glas dat de geluidisolatie toeneemt met de dikte van het glas. Want een dikkere ruit is zwaarder en een zwaardere ruit is moeilijker in beweging te krijgen. Ook isolatieglas verbetert de geluidsisolatie. Toch is het niet per definitie zo dat dubbel glas het geluid beter weert dan enkel glas. De spouw tussen de glasplaten kan als klankkast fungeren, waardoor vooral bij lage tonen de geluidisolatie juist slechter wordt. Dit effect is wel te verminderen door de spouw te verbreden tot bijvoorbeeld 12 of 16 millimeter. Zo’n brede spouw heeft nauwelijks ‘klankkasteffect’ en wanneer in de spouw op de zijkanten van het kozijn een geluidsabsorberend materiaal wordt aangebracht, is de geluidsisolatie goed.
Een andere manier om de geluidwering van isolatieglas te verbeteren, is ruiten van verschillende dikte te gebruiken; zogenaamd asymmetrisch dubbel glas, zoals een ruit van 4 en 6 millimeter. Ze hebben elk een andere grensfrequentie, waardoor de geluidspieken elkaar niet overlappen: de tonen die door de dunne ruit heen kunnen komen, worden geïsoleerd door de dikke ruit en vice versa.
Decibel
De sterkte van geluid wordt uitgedrukt in decibel, afgekort dB. Alle toonhoogtes tellen even sterk mee. Maar het menselijk oor hoort niet alle tonen even goed. Erg lage tonen en erg hoge tonen zijn nauwelijks meer waarneembaar. Daar kan rekening mee gehouden worden: de geluidssterkte wordt dan opgegeven in dB(A). In de dB(A) tellen vooral de tonen mee die de mens goed hoort.
Geluidssterkte/soort geluid
20 dB(A) gefluister
40 dB(A) normale stemmen
60 dB(A) luide stemmen
70 dB(A) lawaaierige straat
80 dB(A) druk verkeer
90 dB(A) groot orkest
130 dB(A) vliegtuigmotor – pijndrempel
